یواشکی

دیگه باورم شده قرآن هم سعادتیه؛ یعنی باید سعادتشو داشته باشیم و هرکسی لیاقت خوندنشو نداره. مثلا اِن سال پیش یه ختم شروع کردم سر سوره مؤمنون متوقف شدم. دیگه هروقت خواستم بخونم، انگار نمی شد یا نمی تونستم. با اجازتون همون روزا دوست پسر پیدا کرده بودم که زیاد دیدار داشتیم. اما این دو سالی که گذشت از این خبرا تو زندگیم نیست پارسال هم اون ختمو کامل کردم، هم یه ختم دیگه و حالا سومیشم. حتی رفتارم فکرمیکنم تأثیر داره مثلاً روزهایی که بیشعورم، انگار نمی تونم بخونم ولی ولی امروز کلاً خوشرفتار بودم با همه ...

من کلاً یه مدت می گفتم خدا وجود نداره. یعنی از اول انقدر مسلمون نبودم. ولی گاهی بعضی چیزا رو حس می کنم که خیلی عجیبن. مثلاً این ختم آخری رو رمضان امسال شروع کردم(سه ماه پیش) آروم پیش می رفتم تا اینکه تصمیم گرفتم تقدیمش کنم به روح پاک یکی از امامها. از اون تصمیم به بعد، سرعت رفته بالا. سه روز هم هست سه جز می خونم و امروز نزدیک به چهار جزٕ. حالا ۲۷ هستم. باورم نمی شه. این سرعت... انگار کسیکه بهش تقدیم شده، به من انرژی می ده. خیلی عجیبه...